Procedura wydania decyzji o udzieleniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, w celu umieszczenia urządzenia infrastruktury technicznej. - Procedury drogowe

Wydawca treści

Procedura wydania decyzji o udzieleniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, w celu umieszczenia urządzenia infrastruktury technicznej.
Procedura wydania decyzji o udzieleniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, w celu umieszczenia urządzenia infrastruktury technicznej.
 


Nazwa procedury:
Procedura wydania decyzji o udzieleniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, w celu umieszczenia urządzenia infrastruktury technicznej.



ORGAN:
W zależności od kategorii dróg publicznych - art. 19 ustawy [1] o drogach publicznych, zarządcami dróg publicznych są, dla dróg: 1) krajowych - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad
2) wojewódzkich - zarząd województwa
3) powiatowych - zarząd powiatu
4) gminnych - wójt (burmistrz, prezydent miasta).

INFRASTRUKTURA:
kanalizacja kablowa, telekomunikacyjna linia kablowa napowietrzna oraz podziemna, kabiny telekomunikacyjne, szafy i słupki telekomunikacyjne i inne podobne. OPŁATY: Wniosek nie podlega opłacie skarbowej.

AKTY PRAWNE:
- [1] ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. 1985 nr 14 poz. 60 ze zm.),
- [2] ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. 2010 nr 106 poz. 675 ze zm.),
- [3] ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 1960 nr 30 poz. 168 ze zm.),
- [4] ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414 ze zm.),
- [5] rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. 2005 nr 219 poz. 1864 ze zm.),
- [5a] rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 czerwca 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. 2010 nr 115 poz. 773),
- [6] rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. 1999 nr 43 poz. 430 ze zm.),
- [7] rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie (Dz.U. 2000 nr 63 poz. 735),
- [7a] rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 1 kwietnia 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie (Dz.U. 2010 nr 65 poz. 408),
- [7b] rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 16 maja 2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie (Dz.U. 2012 poz. 608),
- [7c] rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 kwietnia 2013 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie (Dz.U. 2013 poz. 528),
- [7d] rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 10 czerwca 2014 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie (Dz.U. 2014 poz. 858),
- [7e] rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 17 lutego 2015 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie (Dz.U. 2015 poz. 331),
- [8]rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 16.01.2002 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących autostrad płatnych (Dz.U. 2002 nr 12 poz. 116 ze zm.),
- [8a] rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 1 kwietnia 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących autostrad płatnych (Dz.U. 2010 nr 65 poz. 409),
- [8b] rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 10 czerwca 2014 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących autostrad płatnych (Dz.U. 2014 poz. 857),
- [9] rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 01.06.2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. 2004 nr 140 poz. 1481 ze. zm.),
- [10] rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz.U. 2011 nr 148 poz. 886 ze zm.).

OPIS PROCEDURY:
Zgodnie z art. 4 ustawy [1] o drogach publicznych, pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Pas drogowy należy wyznaczyć z uwzględnieniem obiektów i urządzeń służących do „realizacji celów związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu a także zarządzania drogą (por. Wyrok WSA w Krakowie z dnia 17.12.2014 r., II SA/Kr 1511/14). Granice pasa drogowego powinny być wyraźnie zaznaczone liniami granicznymi na planie gruntu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22.09.2014 r., sygn. I SA/Wa 366/14). Jak stanowi przepis art. 40 ust. 1 i 2 pkt. 2 ustawy [1] o drogach publicznych, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi wydanego w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie, o którym mowa wyżej, dotyczy m.in. umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Tym samym po uprzednim uzyskaniu decyzji lokalizacyjnej w trybie art. 39 ust. 3 ustawy [1] o drogach publicznych oraz decyzji o udzieleniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót (opisano w odrębnych procedurach),
przedsiębiorca telekomunikacyjny uzyskuje decyzję o udzieleniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury, m.in. telekomunikacyjnej, określoną przepisem art. 40 ust. 1 i 2 pkt. 2 ustawy [1] o drogach publicznych. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 marca 2014 r. sygn. II GSK 109/13 ( LEX Nr 1488047),
przepisy art. 40 ust. 1 i art. 22 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, nie wykluczają się wzajemnie. Dają one natomiast zarządcy drogi możliwość wyboru trybu udostępniania pasa drogowego przedsiębiorcom: może to być tryb cywilnoprawny (art. 22 ust. 2 ustawy [1] o drogach publicznych) lub tryb administracyjny (art. 40 ustawy [1] o drogach publicznych). Zastosowanie jednej z tych metod wyklucza drugą. Jak wynika z analizy postanowień art. 40 ustawy [1] o drogach publicznych, w szczególności dotyczących zasad ustalania opłat za zajęcie pasa drogowego (ust. 3 w zw. z ust. 4 tego przepisu),
zezwolenie na zajęcie pasa drogowego może mieć charakter czasowy. Ponadto z art. 40 ust. 5 ustawy [1] o drogach publicznych, wynika, że opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy [1] o drogach publicznych, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, przy czym za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok, opłata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim. Wartość stawki opłaty regulowana jest aktem prawa miejscowego (organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego),
z zastrzeżeniem dróg krajowych, gdzie stawka regulowana jest rozporządzeniem [10] Ministra Infrastruktury w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad.
 
 
 
Etap. Wniosek o wydania decyzji o udzieleniu zezwolenia na zajecie pasa drogowego, w celu umieszczenia urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego.
Postępowanie w sprawie wydania decyzji o udzieleniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, w celu umieszczenia urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, reguluje art. 40 ust. 1 i 2 pkt. 2 ustawy [1] o drogach publicznych, a wniosek inicjuje przedsiębiorca telekomunikacyjny. Do wniosku należy dołączyć następujące załączniki: 1. Szczegółowy plan sytuacyjny działki z zaznaczeniem trasy zwymiarowanego urządzenia umieszczanego w pasie drogowym (mapy w skali 1:1000 lub 1:500). 2. Rodzaj urządzeń i okres czasu ich umieszczenia w pasie drogowym. 3. Kopia decyzji zarządcy zezwalającej na lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. 4. pełnomocnictwo z oryginałem dokumentu potwierdzającego wniesienia opłaty skarbowej, jeżeli wnioskodawca reprezentowany będzie w postępowaniu przez pełnomocnika.
 
Etap. Odebranie wniosku.
Dzień doręczenie wniosku o wydanie decyzji organowi stanowi datę wszczęcia postępowania w sprawie.
 
Etap. Badanie właściwości organu.
Sprawę prowadzi organ który uprzednio wydał decyzję lokalizacyjną w trybie art. 39 ust. 3 ustawy [1] o drogach publicznych. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zarządcą drogi może być zarówno organ jednostki samorządowej (wójt, burmistrz, prezydent miasta, zarząd powiatu bądź zarząd województwa), jak i organ administracji rządowej, jakim jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Dodatkowe utrudnienia mogą być związane z zawieraniem porozumień pomiędzy ww. organami, o przekazywaniu sobie kompetencji i zadań w sprawie zarządu. W granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem dróg ekspresowych i autostrad jest prezydent miasta.
 
Etap. Badanie wymogów formalnych wniosku.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 marca 2015 r., sygn. II OSK 352/15, braki formalne mogą powodować prawną bezskuteczność podania a więc, cyt.: „(…) niemożność w ogóle wszczęcia postępowania administracyjnego.” Do takich braków należą brak adresu wnioskodawcy i niemożność jego ustalenia (art. 64 § 1 ustawy [3] kodeks postępowania administracyjnego). Pozostałe braki podlegają usunięciu w trybie art. 63 § 2 ustawy [3] kodeks postępowania administracyjnego i w tym trybie organ kontroluje, czy przedsiębiorca telekomunikacyjny przedłożył wraz z wnioskiem o wydanie decyzji niezbędne załączniki.
 
Etap. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania.
Jeżeli wniosek o wydanie decyzji nie zawierał adresu wnioskodawcy i nie istnieją możliwości ustalenia tego adresu przez organ na podstawie posiadanych przez organ danych, a także w razie nieuzupełnienia braków wniosku pomimo wezwania, organ pozostawia wniosek bez rozpoznania.
 
Etap. Badanie możliwości wszczęcia postępowania w sprawie.
Zgodnie z przepisem art. 61a § 1 ustawy [3] kodeks postępowania administracyjnego, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ wydaje postanowieni o odmowie wszczęcia postępowania. O ile nie rodzi trudności ustalenie pierwszej przesłanki, tj.: „wniesienie wniosku przez osobę niebędącą stroną”, to druga z przesłanek: „inne uzasadnione przyczyny” może rodzić trudności interpretacyjne. Wydaje się, że przez: „inne uzasadnione przyczyny” należy rozumieć takie stany faktyczne, bądź prawne, które nie uzasadniają prowadzenia postępowania. Do przyczyn takich możemy więc zaliczyć, np.: toczące się w sprawie inne postępowanie administracyjne.
 
Etap. Ustalenie stron postępowania.
Strony postępowania ustala się zgodnie z normą art. 28 ustawy [3] kodeks postępowania administracyjnego. W sprawach w których inwestor jest reprezentowany przed organem przez wykonawcę robót należy zwrócić uwagę by decyzja o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia urządzenia infrastruktury technicznej była wydana na inwestora gdyż często mylnie wykonawcy uzyskują decyzję we własnym imieniu.
 
Etap. Merytoryczna ocena wniosku.
Przepis art. 40 ust. 1 i 2 ustawy [1] o drogach publicznych nie zawiera przesłanek do wydania zezwolenia. Orzecznictwo sądów administracyjnych przyjmuje, że posiłkowo należy stosować przesłanki określone w art. 39 ust. 3 ustawy [1] o drogach publicznych. Tym samym odmowa wydania decyzji może być spowodowane następującymi przesłankami: - zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, (w zakresie tego badania zarządca drogi jest organem wyspecjalizowanym i posiada pełną wiedzę o możliwości wystąpienia takich przesłanek, jednak okoliczności stanowiące podstawę wydania decyzji odmownej dla lokalizacji infrastruktury w pasie drogowym nie mogą mieć charakteru zagrożeń ogólnych i potencjalnych (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17.08.2011 r. sygn. VI SA/Wa 943/11). - naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych (takich jak przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czy też przepisy techniczne określone m.in. w rozporządzeniu [5] Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, rozporządzeniu [6] Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, rozporządzeniu [7] Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie oraz rozporządzeniu [8] Ministra Infrastruktury w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących autostrad płatnych. - miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi (w zakresie tej przesłanki udzielenie np. przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego zlecenia przedsiębiorcy budowlanemu, który uprzednio remontował drogę i udzielił gwarancji na przeprowadzone prace remontowe powoduje usunięcie tej przeszkody inwestycyjnej, ewentualnie przedsiębiorca telekomunikacyjny może również uzyskać od przedsiębiorcy budowlanego będącego gwarantem zaświadczenie, że zakres prac w pasie drogowym nie spowoduje utraty gwarancji. Przedstawiciel przedsiębiorcy budowlanego może brać również udział w odbiorze pasa drogowego.) -a także odmawia wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej, jeżeli w kanale technologicznym istnieją wolne zasoby (o ile taki kanał technologiczny jest już zlokalizowany w pasie drogowym).
 
Etap. Wydanie decyzji w sprawie.
Decyzja winna spełniać wymogi określone przepisem art. 107 ustawy [3] kodeks postępowania administracyjnego, a w przypadku decyzji udzielającej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego lub jego części w celu prowadzenia robót związanych z umieszczeniem urządzeń infrastruktury technicznej, niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, winna zawierać elementy określone treścią przepisu § 2 rozporządzenia [9] Rady Ministrów w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego i są to: Obligatoryjnie: 1) imię i nazwisko oraz adres lub nazwę i siedzibę podmiotu występującego o zajęcie pasa drogowego; 2) cel zajęcia pasa drogowego; 3) powierzchnię zajmowanego pasa drogowego; 4) okres zajęcia pasa drogowego; 5) wysokość opłaty za zajęcie pasa drogowego oraz sposób jej uiszczenia. Termin wydania decyzji określają przepisy ustawy [3] kodeks postępowania administracyjnego.
 
Etap. Doręczenie decyzji.
Organ zobowiązany jest doręczyć decyzję przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu, będącemu inwestorem.