Wydanie decyzji środowiskowej dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. - Punkt Informacyjny ds. Telekomunikacji

UKE Serwisy

Ustawienia

Konto użytkownika

Wydanie decyzji środowiskowej dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

Nazwa procedury:
Wydanie decyzji środowiskowej dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

ORGAN: Urząd Gminy. Burmistrz / Prezydent - Urząd Miasta. Wyjątek - regionalny dyrektor ochrony Środowiska dla realizacji regionalnych sieci szerokopasmowych.

INFRASTRUKTURA: Procedura może dotyczyć realizacji: wolnostojącego masztu telekomunikacyjnego z antenami, wolnostojącej wieży telekomunikacyjnej z antenami, konstrukcji wsporczej i instalacji radiokomunikacyjnych na obiekcie budowlanym, przenośnych wolno stojących masztów antenowych.


AKTY PRAWNE:
- [1] ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity:  Dz.U. 2020 r. poz. 256),
- [2] ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej również "ustawa środowiskowa") (tekst jednolity: Dz.U. 2020 r. poz. 283),
- [3] ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. 2020 r. poz. 1333),
- [4] ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity: Dz.U. 2020 r. poz. 1219),
- [5] ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jednolity:  Dz.U. 2020 r. poz. 55),
- [6] rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2019 r. poz. 1839),
- [7] Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. 2019 r. poz. 2448).


OPŁATY: Wniosek podlega opłacie skarbowej z tym zastrzeżeniem, że nie uiszcza opłaty jednostka samorządu terytorialnego, prowadząca działalność telekomunikacyjną w formie niewyodrębnionej w ramach jej osobowości prawnej.

OPIS PROCEDURY:
Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy [2] o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej również „ustawa środowiskowa”), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (dalej również „DUŚ”), jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć, mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji DUŚ następuje przed uzyskaniem, m.in.: decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, co wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy [2] środowiskowej, a także art. 71 ust. 1 ustawy [3]- Prawo budowlane.
Zgodnie natomiast z art. 72 ust. 1 a ustawy [2] środowiskowej, wydanie decyzji DUŚ, następuje także przed dokonaniem zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych oraz zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - na podstawie ustawy [3] - Prawo budowlane.
Z kolei, jak wynika z art. 72 ust. 1 pkt 3 oraz 17 ustawy [2] środowiskowej, wydanie decyzji DUŚ, następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przed uzyskaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej. Złożenie wyżej wymienionych wniosków powinno nastąpić w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja DUŚ stała się ostateczna.
Stosownie do art. 71 ust. 1 ustawy [2], decyzja DUŚ określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Charakter planowanej inwestycji określa zatem, konieczność uzyskania decyzji DUŚ, przed złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Tym samym, uzyskanie decyzji DUŚ, jest etapem poprzedzającym wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a dopiero wydanie pozwolenia na budowę, umożliwia realizację inwestycji. Zasadniczą cechą postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji planowanego przedsięwzięcia jest ustalenie zagrożeń, jakie niesie ze sobą dane przedsięwzięcie, a na tej podstawie powiązanie owych zagrożeń z wpływem na środowisko, usunięcie bądź ograniczenie owych zagrożeń.
Decyzja DUŚ nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, iż organ właściwy do wydania tej decyzji, winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami ustawy [2] środowiskowej i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy [2].
Do przedsięwzięć zawsze znacząco oddziaływujących na środowisko, zaliczamy przedsięwzięcia określone katalogiem § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia [6] Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in.: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej, niż:
a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
d) 20 000 W.
- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.
W sentencji wyroku z dnia 11.01.2018 r. wydanym w sprawie do sygn. akt II OSK 766/16, przez Naczelny Sąd Administracyjny, podkreślono, że „Zsumowanie mocy anten sektorowych, a także anten sektorowych i anten radiolinii, stałoby bowiem w oczywistej sprzeczności z jednoznacznie określonymi - treścią § 3 ust. 1 pkt 8 (a także § 2 ust. 1 pkt 7) rozporządzenia - kryteriami kwalifikacji przedsięwzięć radiokomunikacyjnych, jako wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
Wyrok ten pomimo, iż został wydany na podstawie historycznego już Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity: Dz.U. 2016 poz. 71), pozwala jednak na przeprowadzenie wykładni przepisu § 3 ust. 1 pkt. 7, mając na względzie, że treść tego przepisu w historycznym rozporządzeniu oraz aktualnym pozostaje tożsama.
Godzi się przy tym odnotować, że w świetle § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 aktualnie obowiązującego rozporządzenia [6] Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko "(...) równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna (...)".

Ustalenie, czy przedsięwzięcie należy do kategorii zawsze znacząco oddziaływujących na środowisko.
Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy [2] środowiskowej, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko:
1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;
2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy [2] środowiskowej.
Inwestor winien dokonać kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia. Kwalifikacji tej dokonuje się na podstawie przepisów rozporządzenia [6] Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Do przedsięwzięć zawsze znacząco oddziaływujących na środowisko zaliczamy przedsięwzięcia określone katalogiem w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia [6] Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Skompletowanie wniosku.
Postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczynane jest na wniosek przedsiębiorcy telekomunikacyjnego.

Do wniosku przedsiębiorca telekomunikacyjny dołącza dokumenty określone przepisem art. 74 ust. 1 pkt. 1, 3, 3a, 5 lub 6 ustawy [2] środowiskowej, w postaci:
1) w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie zakresu raportu w trybie art. 69 - kartę informacyjną przedsięwzięcia;
3) poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej, w postaci papierowej lub elektronicznej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej przewidywany obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, z zastrzeżeniem ust. 1a;
3a) mapę, w postaci papierowej oraz elektronicznej, w skali zapewniającej czytelność przedstawionych danych z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz z zaznaczonym przewidywanym obszarem, o którym mowa w art. 74 ust. 3a zdanie drugie ustawy [2] środowiskowej, wraz z wyznaczoną odległością, o której mowa w art. 74 ust. 3a pkt 1 ustawy [2] środowiskowej; w przypadku przedsięwzięć innych niż wymienione w pkt 4; mapę sporządza się na podkładzie wykonanym na podstawie kopii mapy ewidencyjnej, o której mowa w pkt 3;
5) dla przedsięwzięć, dla których organem prowadzącym postępowanie jest regionalny dyrektor ochrony środowiska - wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku; nie dotyczy to wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi;
6)  wypis z rejestru gruntów lub inny dokument, w postaci papierowej lub elektronicznej, wydane przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków, pozwalający na ustalenie stron postępowania, zawierający co najmniej numer działki ewidencyjnej oraz, o ile zostały ujawnione: numer jej księgi wieczystej, imię i nazwisko albo nazwę oraz adres podmiotu ewidencyjnego, obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujący obszar, o którym mowa w ust. 3a zdanie drugie, z zastrzeżeniem ust. 1a.
1a. Jeżeli liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 10, nie wymaga się dołączenia dokumentu, o którym mowa w ust. 1 pkt 6. W razie wątpliwości organ może wezwać inwestora do dołączenia dokumentu, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, w zakresie niezbędnym do wykazania, że liczba stron postępowania przekracza 10.

 

Złożenie wniosku.
Wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wraz z załącznikami należy złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwego ze względu na miejsce położenia planowanego przedsięwzięcia.

Badanie właściwości organu.
Właściwość organu wydającego decyzję w sprawie ustala się zgodnie z przepisem art. 75 ustawy [2] środowiskowej.

Przekazanie zgodnie z właściwością.
Organ administracyjny stwierdziwszy brak swojej właściwości w sprawie zobowiązany jest przekazać wniosek organowi właściwemu.

Zwrot wniosku w formie postanowienia, w przypadku braku możliwości ustalenia właściwości.
Odrębną kategorią są przypadki, w których organ nie może ustalić w sposób prawidłowy organu administracji, właściwego do prowadzenia sprawy; w takim przypadku dokonuje zwrotu wniosku w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie.

Sprawdzenie wymogów formalnych ewentualnie pozostawienie wniosku bez rozpoznania.
Organ administracyjny prowadzący postępowanie, po ustaleniu swojej właściwości w sprawie, zobligowany jest przystąpić do zbadania spełnienia wymogów formalnych, złożonego przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego wniosku.
Organ przyjmuje wniosek, który może być wniesiony w sposób określony przepisem art. 63 § 1 ustawy [1] Kodeks postępowania administracyjnego.
Datą wszczęcia postępowania jest dzień doręczenia wniosku organowi administracji publicznej, co wynika z treści art. 61 § 3 ustawy [1] Kodeks postępowania administracyjnego, lub dzień wprowadzenia wniosku do systemu teleinformatycznego organu administracji publicznej (art. 61 § 3a ustawy [1] Kodeks postępowania administracyjnego).
Wniosek winien zawierać oznaczenie podmiotu który go wnosi, poprzez podanie firmy przedsiębiorcy telekomunikacyjnego.
Wniosek winien być również podpisany przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego zgodnie z zasadami reprezentacji. W imieniu przedsiębiorcy telekomunikacyjnego może działać pełnomocnik. Wówczas pełnomocnictwo (wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej od przedłożonego pełnomocnictwa), stanowi załącznik do wniosku, a jego przypadkowy brak może zostać usunięty w trybie art. 64 § 2 ustawy [1] Kodeks postępowania administracyjnego.
Przepis art. 63 § 2 ustawy [1] Kodeks postępowania administracyjnego, określa minimalne wymagania, co do zawartości wniosku. Wniosek winien zawierać, co najmniej:
- wskazanie wnioskodawcy i jego adresu,
- żądanie wnioskodawcy, oraz
- czynić zadość innym wymaganiom określonych przepisami prawa i opisanym w procedurze.
Braki formalne wniosku, dają w razie ich nieusunięcia podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, natomiast braki materialno–prawne do wyrażenia przez organ decyzji odmownej.
Pozostawienie wniosku bez rozpoznania, poprzedzone jest skierowaniem do przedsiębiorcy telekomunikacyjnego wezwania do: usunięcia braków formalnych wniosku, sprecyzowania treści żądania, podpisania wniosku, bądź przekazania wymaganych załączników.
Uzupełnienie przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego braków formalnych wniosku, umożliwia podjęcie kolejnych czynności w sprawie przez organ administracyjny.

Ustalenie możliwości wszczęcia postępowania.
Zgodnie z przepisem art. 61a § 1 ustawy [1] Kodeks postępowania administracyjnego, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną, lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. O ile nie rodzi trudności ustalenie pierwszej przesłanki, tj. wniesienia wniosku przez osobę niebędącą stroną, to druga z przesłanek „inne uzasadnione przyczyny”, może rodzić trudności interpretacyjne. Wydaje się, że przez „inne uzasadnione przyczyny” należy rozumieć takie stany faktyczne bądź prawne, które nie uzasadniają prowadzenia postępowania. Do przyczyn takich możemy więc zaliczyć, np.: toczące się w sprawie inne postępowanie administracyjne.

Wezwanie do uzupełnienia braków.
Organ bada spełnienie warunków przedłożonego wniosku oraz ewentualnie wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku.

Uzupełnienie wniosku.
Wnioskodawca uzupełnia braki wniosku na podstawie przepisów ustawy [1] Kodeks postępowania administracyjnego.

Ustalenie stron postępowania.
Podstawowym obowiązkiem organu administracji jest w szczególności ustalenie, kto jest stroną danego postępowania administracyjnego. W sprawach wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, strony wyznaczone są zgodnie z normą art. 74 ust. 3 a ustawy [2] środowiskowej. Zgodnie z powołanym przepisem: „Stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości, znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1. Przez obszar ten rozumie się:
1) przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu;
2) działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub
3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.
Wprowadzone zmiany sposobu definiowania stron postępowania, mają na celu jasne określenie stron postępowania oraz ujednolicenie dotychczasowego orzecznictwa, które często definiowało strony postępowania nazbyt szeroko, wskazując, że za stronę należy uznać właścicieli nieruchomości położonych w strefie każdego oddziaływania przedsięwzięcia, a nie tylko oddziaływania znaczącego (por. A. Siwkowska, Decyzje środowiskowe. Opinie i uzgodnienia, Warszawa 2018).

Ustalenie czy przedsiębiorca telekomunikacyjny jest zobowiązany do pozyskania DUŚ.
Organ administracyjny, w oparciu o postanowienia przepisu art. 71 oraz 72 ustawy [2] środowiskowej, ustala zakres przedsięwzięć wymagających uzyskania DUŚ. Organ nie może dowolnie kwalifikować przedsięwzięć i musi opierać się o normy wyżej wymienionych przepisów. Wydanie decyzji w sytuacji, w której przedsiębiorca telekomunikacyjny nie był zobowiązany do jej pozyskania, prowadziłoby do stwierdzenia jej nieważności.
Z modelu postępowania określonego w Rozdziale 3, Działu V ustawy [2] środowiskowej, wynika następujący porządek czynności organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach:
a. Po wpłynięciu wniosku, organ winien dokonać kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia. Kwalifikacji tej dokonuje się na podstawie przepisów rozporządzenia [6] Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko,
b. Z analizy przedmiotowego przedsięwzięcia wynikać musi, że kwalifikuje się ono, jako zawsze znacząco oddziaływujące na środowisko.
W razie ustalenia, że przedsięwzięcie należy do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, organ zyskuje podstawę do rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy czym rozstrzygnięcie może polegać albo na wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która określi środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, poprzez zamieszczenie elementów wskazanych w art. 82 ustawy [2] środowiskowej, albo na wydaniu decyzji o odmowie zgody na realizację przedsięwzięcia.

Analiza wniosku o ustalenie zakresu raportu.
Wnioskodawca może, składając wniosek o wydanie decyzji środowiskowej dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, zamiast raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, złożyć kartę informacyjną przedsięwzięcia wraz z wnioskiem o ustalenie zakresu raportu (art. 69 ust. 1 ww. ustawy [2] środowiskowej).

Decyzja o umorzeniu postępowania.
Na tym etapie postępowania może zaistnieć teoretycznie taka sytuacja, w której organ ustali, że przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć wymagających oceny oddziaływania na środowisko. W takim przypadku organ umarza postępowanie, jako bezprzedmiotowe.

Uzgodnienie zakresu raportu.
W przypadku, w którym wnioskodawca nie przedkłada raportu, a jedynie składa kartę informacyjną przedsięwzięcia wraz z wnioskiem o ustalenie zakresu raportu (art. 69 ust. 1 ustawy [2] środowiskowej), organ uzgadnia zakres raportu w drodze zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Organ wydaje postanowienie określając wnioskodawcy zakres raportu, jaki wnioskodawca ma przedłożyć.

Zawieszenie postępowania.
Do czasu przedstawienia raportu oddziaływania na środowisko, organ zawiesza postępowanie w sprawie.

Doręczenie postanowienia o zawieszeniu postępowania.
Organ doręcza postanowienie o zawieszeniu postępowania przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu, na zasadach opisanych w ustawie [1] Kodeks postępowania administracyjnego.

Sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko.
Raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko jest dokumentem prywatnym, a więc zgodnie z art. 245 k.p.c. stanowi dowód tego, że osoba która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w tym dokumencie. Opracowany jest przez osoby posiadające wiadomości specjalne oraz powinien być kompleksowy, spójny i rzetelny. Raport oddziaływaniu na środowisko stanowi kluczowy dowód w sprawach dotyczących ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla danego przedsięwzięcia. Jest także podstawowym dokumentem, na którym opiera się organ wydając decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.
Dodatkowo raport musi być zgodny z ewentualnym zobowiązaniem do przedłożenia raportu oraz zgodny z przepisami prawa. Oznacza to, że raport musi uwzględniać wszystkie wymagania nałożone przez ustawodawcę w świetle przepisu art. 66 ustawy [2] środowiskowej, ponieważ jest także kluczowym dowodem w tym postępowaniu administracyjnym (zobacz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2015 r sygn. II OSK 2313/13 ).
Zarzuty stawiane raportowi oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, powinny być oparte na wykazaniu jego niezgodności z konkretnym przepisem, tj. art. 66 ustawy [2] środowiskowej, a także przepisem prawa materialnego, w oparciu o który została ustalona treść wymagania, wskazanego w określonym przepisie art. 52 ustawy [4] Prawo ochrony środowiska.
Ponadto, jak wskazał między innymi Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 marca 2009 r. (sygn. akt II OSK 383/08, Lex nr 526577), cyt.: „raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ma charakter dokumentu prywatnego inwestora będącego dowodem w postępowaniu administracyjnym. Raport oceniany jest przez organ wydający decyzję określającą uwarunkowania środowiskowe, a uczestnicy postępowania mają możliwość zgłoszenia zastrzeżeń dotyczących tego dowodu. Zastrzeżenia te jednak nie mogą być gołosłowne, lecz powinny być poparte np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu.”
Raport musi szczegółowo odnosić się do kwestii wpływu inwestycji na środowisko oraz jednoznacznie stwierdzać, że planowana inwestycja nie pogorszy istniejącego stanu środowiska, tzn. nie wpłynie negatywnie na gleby, świat zwierzęcy, roślinność oraz ludzi.
Wymogiem raportu jest również przedstawienie inwestycji w różnych wariantach. Należy jednak podkreślić, że zgodne z prawem ukształtowanie raportu w zakresie tzw. racjonalnego wariantu alternatywnego, nie oznacza sensu stricte opisania konkretnego alternatywnego rozwiązania przedsięwzięcia, na zasadzie lustrzanego odbicia wobec wariantu proponowanego przez inwestora. Odpowiednie, zgodne z zasadą art. 66 ustawy [2] środowiskowej, jest udzielenie informacji o możliwości technicznej takiego rozwiązania, która uwzględni aspekty techniczne jego budowy, co potwierdzi zasadność realizacji przedsięwzięcia, w wariancie proponowanym przez inwestora.
Organ nie może odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i zgody na realizację przedsięwzięcia, które nie narusza przewidzianych prawem kryteriów oddziaływania, a zatem działa na podstawie wniosku inwestora oraz przedłożonej przez niego dokumentacji. Poziomy pól elektromagnetycznych w otoczeniu planowanej inwestycji są zależne od charakterystyk technicznych sprzętu nadawczego, a zwłaszcza mocy nadajników, charakterystyk promieniowania anten oraz sposobów rozmieszczenia tych anten. Poziomy te można wyznaczać zarówno obliczeniowo, jak też i pomiarowo. Na etapie planowania lokalizacji korzysta się z technik obliczeniowych. Wyznaczenie poziomów pól elektromagnetycznych w otoczeniu stacji nadawczej (masztu z antenami / wieży telekomunikacyjnej z antenami/instalacji radiokomunikacyjnych), bez znajomości danych technicznych sprzętu radiowego oraz sposobu jego rozmieszczenia, zwłaszcza anten i ich charakterystyk jest niemożliwe, a dokonując oceny stanu faktycznego, organ musi oprzeć się w dużej mierze na danych, zawartych w załączonym do wniosku opracowaniu specjalistycznym, czyli raporcie wykonanym przez uprawnione osoby. Jeżeli dokumentacja taka nie budzi zastrzeżeń, nie zawiera nieścisłości i nieprawidłowości, nie ma podstaw, aby odmówić jej waloru wiarygodności. Dokumentację taką przyjmuje się za podstawę ustaleń faktycznych.
Zgodnie z art. 74 a ustawy [2] środowiskowej, autorzy raportu winni spełniać wymogi dotyczące wiedzy i doświadczenia.

Przedłożenie raportu oddziaływania na środowisko.
Wnioskodawca zobowiązany jest przedłożyć raport w wymaganej formie, tj. w trzech egzemplarzach wraz z wersją elektroniczną raportu.

Wznowienie postępowania.
Przedłożenie raportu obliguje organ do wznowienia zawieszonego postępowania.

Przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko.
Z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy [2] środowiskowej, wynika, iż uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane, jedynie dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy [2] środowiskowej, stanowi zaś, że ilekroć w ustawie jest mowa o przedsięwzięciu, rozumie się przez to zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko, polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin. Przedsięwzięcia powiązane, kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także, jeżeli są one realizowane przez różne podmioty.
Z kolei w myśl art. 3 ust. 1 pkt. 8 ustawy [2] środowiskowej, ilekroć jest w niej mowa o ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, rozumie się przez to postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień oraz zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.
Zgodnie z art. 62 ustawy [2] środowiskowej:
1. W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia:
1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na:
a) środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi,
b) dobra materialne,
c) zabytki,
ca) krajobraz, w tym krajobraz kulturowy,
d) wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-ca,
e) dostępność do złóż kopalin;
1a) ryzyko wystąpienia poważnych awarii oraz katastrof naturalnych i budowlanych;
2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;
3) wymagany zakres monitoringu.
2. W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 określa się, analizuje oraz ocenia oddziaływania przedsięwzięcia na obszary Natura 2000, biorąc pod uwagę także skumulowane oddziaływanie przedsięwzięcia z innymi realizowanymi, zrealizowanymi lub planowanymi przedsięwzięciami.

W przypadku realizacji budowy wieży z antenami, masztu telekomunikacyjnego z antenami lub konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiekcie budowlanym, najważniejszym czynnikiem fizycznym wywierającym wpływ na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, jest elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące, emitowane przez anteny.
W takiej sprawie organ powinien ustalić zgodnie z rozporządzeniem [7] Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, czy realizacja inwestycji nie spowoduje przekroczenia standardów jakości środowiska.
W załączniku nr 1 powołanego wyżej rozporządzenia [7], ustalone zostały standardy jakości środowiska dla pól elektromagnetycznych, o częstotliwościach wykorzystywanych przez instalacje radiokomunikacyjne. W przedmiotowym rozporządzeniu [7], ustawodawca określił standardy jakości środowiska, w postaci dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, zróżnicowanych dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową oraz miejsc dostępnych dla ludności.
W tej sytuacji stwierdzenie, czy poziom pól elektromagnetycznych w środowisku jest dopuszczalny, sprowadza się do określenia, czy mieści się on w granicach standardów, dopuszczalnych dla określonych terenów. Podstawowe znaczenie ma bowiem, z powyższego punktu widzenia, sam charakter przewidywanych zagrożeń i fakt, czy w tym zakresie zostały przyjęte jakieś standardy i czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Podnieść należy, że za utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych uznaje się pogląd, iż wobec przyjęcia ustawowych, tj. ustalonych w drodze przepisów wykonawczych do ustawy, standardów oddziaływania określonych zagrożeń na środowisko, wyznaczających wielkości graniczne w tym zakresie, rola organu sprowadza się w istocie do stwierdzenia, czy zamierzone oddziaływanie mieści się w wyznaczonych przez przepisy granicach, czy też je przekracza. Rozstrzygając zagadnienia związane z oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko, organ nie działa na podstawie aktu wiedzy, ale na podstawie przepisu prawnego, a więc aktu władzy, niezależnie od jego podbudowy naukowej (wyrok z dnia 31 stycznia 2007 r., IV SA/Wa 1961/06).

Uzgodnienia i opinie.
Organ prowadzi uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz zasięga opinii organu państwowej inspekcji sanitarnej.

Ocena występowania przesłanek negatywnych określonych ustawą.
Przesłanki odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia polegać mogą na (tak samo Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 marca 2012 r. II SA/Gd 689/11):
a. niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 ustawy [2] środowiskowej),
b. odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 77 ust. 1 ustawy [2] środowiskowej),
c. braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 ustawy [2] środowiskowej,
d. wykazaniu znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy [5] o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 ustawy [2] środowiskowej),
e. wykazaniu, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 68 pkt 1, 3 i 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r Prawo wodne, t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2268, (art. 81 ust. 3 ustawy [2] środowiskowej).
Szerszego omówienia wymagają przesłanki odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia, podniesione w lit. c oraz d, a więc przesłanka braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 ustawy [2] środowiskowej oraz przesłanka wykazania znaczącego, negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy [5] o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 ustawy [2] środowiskowej).
W tym miejscu zasadne jest powołanie podstawowych poglądów doktryny i orzecznictwa w tym zakresie:
a. NSA w wyroku z dnia 7.10.2014 r (sygn. II OSK 637/13), będącego skutkiem wniesienia skargi kasacyjnej po wyroku WSA w Poznaniu (sygn. II SA/Po 344/12), stwierdził m.in. „(…) nie można tracić z pola widzenia celu, jakiemu służyć ma instytucja raportu o oddziaływaniu na środowisko. Raporty o oddziaływaniu na środowisko sporządzane są dla określonego rodzaju inwestycji, których oddziaływanie w części przypadków można uznać za negatywne. Stąd też inwestor podejmując się ich realizacji musi przedstawić warianty planowanego przedsięwzięcia w sposób zapewniający możliwość kontroli, czy proponowany wariant jest rozwiązaniem optymalnym, tj. stanowi rozwiązanie najbardziej korzystne nie tylko dla inwestora, ale przede wszystkim dla środowiska".
b. Na podstawie orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. IV SA/Po 240/12, Sąd odnosząc się do racjonalności wariantu alternatywnego, stwierdził m.in.: „Ponieważ jednak z przywołanego przepisu wynika, że wariant alternatywny powinien być "racjonalny", to należy przyjąć, że można zasadnie oczekiwać przedstawienia przez inwestora innego wariantu lokalizacyjnego tylko wówczas, jeśli inwestor faktycznie dysponuje już na danym obszarze inną lokalizacją umożliwiającą realizację planowanego przedsięwzięcia. Przy tym, jak wynika z art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej, organ może odmówić wnioskowanej zgody na realizację przedsięwzięcia, z powołaniem się na istnienie innego wariantu realizacyjnego tylko wówczas, jeżeli w toku OOŚ taki wariant ustali i skonkretyzuje oraz wykaże zasadność jego realizacji, a następnie wezwie inwestora do wyrażenia zgody na realizację tego wariantu, zaś inwestor wymaganej zgody nie wyrazi. W niniejszej sprawie organ I instancji powyższej procedury nie dopełnił, stąd powołanie się przezeń na art. 81 ust. 1 ustawy [2] środowiskowej dla uzasadnienia rozstrzygnięcia odmownego było, co najmniej przedwczesne.”
c. Na podstawie orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 31 lipca 2012 roku sygn. II SA. / Bk. 336/12, Sąd odnosząc się do możliwości realizacji inwestycji na obszarze Natura 2000, stwierdził m.in.: „Słusznie zauważył organ, że z powołanego przepisu ustawy o ochronie przyrody nie wynika bezwzględny zakaz zabudowy na obszarze Natura 2000, lecz zabrania się podejmowania działań (lokalizacja inwestycji niewątpliwie jest działaniem), które mogą znacząco negatywnie pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych, a także w znaczący sposób wpływać negatywnie na gatunki, dla ochrony, których obszar został wyznaczony.”

Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Zgodnie z przepisem art. 80 ust. 1 ustawy [2] środowiskowej, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę:
1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy [2] środowiskowej;
2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;
3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;
4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.
Art. 82 ustawy [2] środowiskowej, określa elementy decyzji wydanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia.
Organ może w decyzji zamieścić obowiązki: przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia lub analizy po realizacyjnej, wykonania kompensacji przyrodniczej, utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.

Doręczenie decyzji wnioskodawcy.
Doręczenie odpisu decyzji w sprawie, następuje zgodnie z przepisami działu I rozdziału 8 ustawy [1] Kodeks postępowania administracyjnego - w trybie art. 39 ww. ustawy, to jest: przez pocztę, przez pracowników organu lub przez inne upoważnione osoby lub organy za pokwitowaniem bądź przez zastępcze formy doręczenia z uwzględnieniem stosownych domniemań w tym zakresie (zob.: art. 43 i 44 ustawy [ 1] Kodeks postępowania administracyjnego oraz procedurę dotyczącą doręczania pism w postępowaniu administracyjnym).
Dodatkowo ostateczna decyzja w sprawie przedkładana jest właściwemu organowi ochrony środowiska.


Publikacja decyzji.
Organ podaje do publicznej wiadomości informację o wydanej decyzji i możliwości zapoznania się z jej treścią, a także uzgodnieniem dokonanym w toku postępowania z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz opinią państwowego powiatowego inspektora sanitarnego.